Showing posts with label gry dydaktyczne. Show all posts
Showing posts with label gry dydaktyczne. Show all posts

Zrób to sam: fiszki

Fiszki, czyli flashcards to jeden ze sposobów organizowania wiadomości, szczególnie przydatny jeżeli jest ich bardzo dużo. A podczas uczenia się anatomii ogrom materiału do opanowania bywa przytłaczający. Tworzenie (nie kupowanie!) własnych fiszek anatomicznych może okazać się ciekawym pomysłem na podsumowanie wiadomości.

Zrób to sam

Do wykonania fiszek wystarczy komputer z zainstalowanym edytorem tekstu, programem graficznym lub... PowerPointem. Ten ostatni posłużył do wykonania tych inspirujących fiszek.

Istnieje też inna, manualna metoda. Wystarczy zaopatrzyć się w niewielkie karteczki formatu ok. A5 -A6, kilka kolorowych długopisów i odrobinę talentu. Rysowanie swoich własnych diagramów/rycin/ schematów/rysunków/wykresów i opatrywanie ich swoimi komentarzami to znakomite narzędzie ułatwiające uczenie się. Niektórzy zajmują się komercyjnym rysowaniem fiszek i ich sprzedawaniem w internecie, ale jak już wspomniałem osobiście polecam tworzenie swoich własnych.

Zbiór fiszek


Rodzaje fiszek


Istnieją dwa główne rodzaje fiszek: 1)"informujące" i 2)"pytające".

1) Fiszki "informujące" to małe porcje wiadomości. Łatwe do zapamiętania, nie przeładowane graficznie, skupiające się wyłącznie na jednym temacie

Fiszka "informująca"


2) Fiszki "pytające" to takie zawierające pytanie na jednej stronie i prawidłową, modelową odpowiedź na odwrocie.

Fiszka "pytająca"


Zagrajmy!

Fiszki pytające mogą być bardzo przydatne przy powtórkach. Stawiając pytania i szukając na nie odpowiedzi bardzo skutecznie uczymy się. Dodatkowo stanowić mogą znakomite urozmaicenie grupowego uczenia się. Każdy z uczestników "Imprezy powtórkowej" przynosi swój zestaw fiszek pytających. Następnie wszystkie są mieszane, układane na stosie stroną z pytaniem do góry i można rozpocząć grę. Gra polega na zdobyciu jak największej liczby punktów. Uczestnik bierze fiszkę i odpowiada na pytanie. Za każdą pełną, satysfakcjonującą odpowiedź dostaje 2 punkty. za częściowo prawidłową - 1 punkt. Za nieprawidłową 0. Chodzi o zebranie jak największej liczby punktów. Oceniającymi są pozostali uczestnicy zabawy.

Przyjemnej gry!

P.S. Wszystkie zdjęcia pokazują fiszki zrobione przez jedną z moich studentek.

Efektywne metody nauczania: IFA STATION

Okazuje się, że jedną z ulubionych form uczenia się anatomii na Uniwersytecie Southampton (UoS) jest tzw. "IFA station". W ubiegłorocznej ankiecie studenci uznali ją za jedno z najlepszych narzędzi pomagających im w opanowaniu materiału. IFA to skrót od początkowych liter trzech głównych typów zadań, które należy wykonać przy stole z preparatami: Identification, Function, Aplication. Aby w pełni docenić siłę tego typu metody warto krok po kroku prześledzić jak przygotowuje się stację IFA. Chociaż brzmi trochę skomplikowanie to w rzeczywistości bardzo łatwa metoda.

Górne drogi oddechowe - ćwiczenia po angielsku


Jeśli chcielibyśmy wartościować układy narządów, to układ oddechowy jest jednym z ważniejszych. Dowodów jest wiele: jedną z pierwszych czynności na miejscu wypadku jest sprawdzenie ruchów oddechowych ofiary. Nie możemy również na dłużej powstrzymywać się od oddychania. Tak więc warto wiedzieć, jak zbudowany jest nasz układ oddechowy!
Zestaw interaktywnych ćwiczeń ułatwiających poznawanie budowy układu oddechowego udostępniony jest na stronach wydawnictwa McGraw Hill.

POZIOM: 2

Z czynnościowego punktu widzenia układ oddechowy możemy podzielić na drogi doprowadzające/odprowadzające powietrze oraz powierzchnię wymiany gazowej.

Innymi słowy możemy powiedzieć, że dwie podstawowe (ale nie jedyne!) czynności układu oddechowego to doprowadzenie tlenu do powierzchni wymiany gazowej (w płucach) i sama wymiana gazowa.

Z anatomicznego punktu widzenia drogi oddechowe można podzielić na górne i dolne drogi oddechowe.
  • Górne drogi oddechowe tworzy jama nosowa wraz z zatokami przynosowymi oraz gardło.
  • Dolne drogi oddechowe tworzy krtań, tchawica i drzewo oskrzelowe rozgałęziające się w płucach.
Powierzchnię wymiany gazowej tworzą oskrzeliki oddechowe i pęcherzyki płucne zbudowane z nabłonka jednowarstwowego płaskiego. To już zagadnienia histologiczne.
Prześledźmy zatem drogę jaka przebywa w górnych drogach oddechowych.

Górne drogi oddechowe

Zadanie do wykonania: Górne drogi oddechowe (Część 1)

Na rycinie widać przekrój przez głowę i szyję.

Wdychane powietrze trafia do jamy nosowej nasal cavity przez nozdrza zewnętrze nostrils. W pierwszej części jamy nosowej, tzw. przedsionku vestibule rosną krótkie, sztywne włosy guard hairs. Trzy małżowiny nosowe nasal chonchae: górna superior, środkowa middle i dolna anterior dzielą jamę nosową właściwą na trzy główne przewody nosowe nasal meatuses. Z jamą nosową ściśle są związane zatoki przynosowe paranasal air sinuses, będące przestrzeniami w kościach czaszki. Na rycinie zaznaczona jest zatoka klinowa sphenoidal sinus. Widoczna jest równiez zatoka czołowa frontal sinus. Jamę nosową od jamy ustnej oddziela podniebienie, składające się z dwóch części: kostnego podniebienia twardego hard palate oraz podniebienia miękkiego soft palate. Jamę ustną wypełnia język tongue. Widoczny jest również przekrój przez żuchwę mandible. Z jamy nosowej wstępnie ogrzane, nawilżone i oczyszczoone powietrze trafia do gardła pharynx, wspólnego odcinka dróg oddechowych i pokarmowych. Zarówno z wdychanym powietrzem jak i pobieranym pokarmem do organizmu trafia olbrzymia liczba różnorodnych, potencjalnie niebezpiecznych drobnoustrojów (grzynów, bakterii, wirusów). Jedną z barier obronnych przeciwko nim stanowi tkanka limfatyczna tworząca migdałek gardłowy pharyngeal tonsil, migdałki językowe lingual lonsils oraz migdałki podniebienne palatine tonsils. Z gardła wdychane powietrze trafia do krtani pharynx. Elementem zapobiegającym dostawaniu sie kęsu pokarmu do dolnych dróg oddechowych jest ruchoma chrząstka krtani -  nagłośnia epiglottis. Z krtani powietrze przedostaje się do tchawicy trachea.

Zadanie do wykonania: Górne drogi oddechowe (Część 2)
Na przekroju widoczne są struktury tworzące drogi oddechowe jak również wchodzące w skład układu pokarmowego.

Przez parzyste otwory nazywane nozdrzami zewnętrznymi nostrils powietrze dostaje się do jamy nosowej nasal cavity. Pierwsza część jamy nosowej (przestrzeni!) została nazwana przedsionkiem jamy nosowej nasal vestibule. Granicę przedsionka i jamy nosowej właściwej wyznacza miejsce przejścia skóry w błonę śluzową nosa. To tu znajdują się sztywne, krótkie (czasami dłuższe...) włosy przydające się przy wstępnym oczyszczaniu powietrza. Chronią one przed dostaniem się do dróg oddechowych większych cząstek zawieszonych w powietrzu (na przykład owadów). Za granicę tylną jamy nosowej uznaje się nozdrza tylne choanae (posterior nasal apertures). 

Ze ściany bocznej jamy nosowej uwypuklają się trzy małżowiny nosowe nasal chonchae. Przestrzenie pod nimi nazywa się przewodami nosowymi meatuses. Odpowiednio:

  • pod małżowina nosową górną superior nasal concha znajduje się przewód nosowy górny superior nasal meatus
  • pod małżowiną nosową środkową middle nasal concha znajduje się przewód nosowy środkowy middle nasal meatus
  • a pod małżowiną nosową dolną inferior nasal concha znajduje się przewód nosowy dolny inferior nasal meatus.
Na rycinie zaznaczona jest również zatoka czołowa frontal sinus, w rzeczywistości będąca rozszerzeniem jamy nosowej wpuklającym się do kości czołowej oraz zatoka klinowa sphenoidal sinus, mieszcząca się w kości klinowej.

Wspólnie z wdychanym powietrzem opuszczamy jamę nosową przez wspomniane wcześniej nozdrza wewnętrzne i dostajemy się do kolejnej przestrzeni - gardła. Na ścianie bocznej gardła ma ujście trąbka słuchowa (trąbka Eustachiusza) auditory tube. Podniebienie miękkie wspólnie z języczkiem uvula zapobiega przedostawaniu się kęsów pokarmu do części nosowej gardła.

Pamiętam z dzieciństwa sytuację kiedy przy wspólnym śniadaniu z kuzynem wybuchnęliśmy śmiechem. Pech chciał, że było to w tym samym czasie kiedy piłem kakao. Właściwie nie pech... doświadczenie to jednoznacznie udowodniło, że jama ustna poprzez gardło jest połączona z jamą nosową. Pokazało również ważne znaczenie podniebienia miękkiego podczas połykania.

Z gardła, poprzez głośnię glottis, będąca częścią krtani larynx, powietrze kierowane jest do tchawicy trachea. Wydychane powietrze powodujące wibracje fałdów głosowych vocal cords jest podstawą wydawania dźwięków.


Na rycinie zaznaczone są również struktury tworzące układ pokarmowy: warga górna upper lip, warga dolna lower lip oraz przełyk oesopgagus.

Zadanie do wykonania: Podział anatomiczny gardła 
Część gardła łącząca się z jamą nosową nosi nazwę części nosowej gardła nasopharynx. Część gardła do której otwera się jama ustna nosi nazwę części ustnej gardła oropharynx. Krtań otwiera się do części krtaniowej gardła laryngopharynx. Tu też gardło przechodzi w przełyk.

Powyższy opis to nie tylko sztuczny podział - w rzeczywistości poszczególne części gardła różnią się budową wyściełającego je nabłonka.




Układ moczowy: warto wiedzieć, warto zrobić

Moja przygoda z edukacją rozpoczęła się od układu moczowego. Może bardziej poprawnie - przygoda z dydaktyką. A to dlatego, że pierwszą lekcją, którą prowadziłem w liceum był właśnie układ moczowy. Trudna sprawa...
Ale koniec wspomnień (traumatycznych) - czas na zadania dotyczące układu moczowego.


POZIOM: 1.






Warto umieć:

A. Układ moczowy
  1. Scharakteryzować czynności układu moczowego
  2. Rozpoznawać poszczególne struktury układu moczowego na schematach, modelach
  3. Porównać budowę układu moczowego żeńskiego i męskiego
  4. Opisać proces mikcji oraz wyjaśnić w jaki sposób jest kontrolowany
B. Nerki
  1. Opisać położenie nerek 
  2. Opisać strukturę makroskopową nerki
  3. Powiązać strukturę makroskopową nerki z jej strukturą mikroskopową oraz funkcjami.
  4. Zilustrować drogę krwi przez nerkę
  5. Zilustrować lokalizację pól bólu przeniesionego z nerki oraz wyjaśnić mechanizm ich powstawania
  6. Wyjaśnić proces powstawania kamieni nerkowych oraz ich wpływ na funkcjonowanie nerek
C. Moczowody
  1. Opisać budowę mikroskopową moczowodu
  2. Zlokalizować naturalne zwężenia moczowodu
D. Pęcherz moczowy
  1. Porównać położenie pęcherza moczowego u mężczyzny i kobiety
  2. Rozpoznawać części anatomiczne pęcherza moczowego
  3. Opisać budowę histologiczną ściany pęcherza
  4. Wyjaśnić pochodzenie i pierwotną funkcję więzadła pępkowego pośrodkowego
E. Cewka moczowa
  1. Wyjaśnić pochodzenie nazw poszczególnych części cewki moczowej męskiej
  2. Porównać przebieg i ujścia cewki moczowej żeńskiej i męskiej

Warto zrobić:

Ćwiczenia z angielskiego

anatomia nerki (ang.)
Na rycinie widoczna jest nerka kidney lewa - rozpoznać to można po wzajemnym położeniu moczowodu i naczyń krwionośnych zaopatrujących nerkę. Patrząc od przodu najbardziej powierzchownie leży żyła nerkowa renal vein, za nią tętnica nerkowa renal artery, a najbardziej z tyłu moczowód ureter. Tu sytuacja jest odwrotna, więc wnioskuję,  że jest to widok od tyłu ;).
Fasolowatego kształtu nerka pokryta jest powięzią nerkową renal capsule. Wyróżnia się jaśniejszą korę renal cortex i ciemniejszy rdzeń renal medulla. Warto zauważyć,  że rdzeń tworzą trójkątne na przekroju piramidy nerkowe renal pyramids. Jaśniejsze słupy nerkowe renal columns między nimi zalicza się również do kory nerki. Na szczycie piramidy zlokalizowane są ujścia kanalików końcowych i tworzą tzw. brodawkę nerkową renal papilla. Stąd mocz trafia do kielicha mniejszego minor calyx, następnie do kielicha większego major calyx i do miedniczki nerkowej renal pelvis. Ta ostatnia bez wyraźnej granicy przechodzi w moczowód ureter.

anatomia układu moczowego (ang.)
Układ moczowy tworzą parzyste nerki kidneys oraz moczowody ureters uchodzące do nieparzystego pęcherza moczowego urinary bladder. Mocz wydalany jest z pęcherza poprzez cewkę moczową urethra. Proste!
Warto zwrócić uwagę na położenie nerek względem aorty aorta oraz żyły głównej dolnej inferior vena cava.

Własny atlas
Jako fan starodawnych rycin anatomicznych przygotowałem również i na tę okazję atlas do własnego pokolorowania i oznaczenia.








Jeżeli powyżej nic się nie wyświetla, to warto skorzystać z poniższego linka:
Atlas - układ moczowy

Położenie nerek
Tego zadania nie da się zrobić samodzielnie! Po prostu trudno rysować sobie na plecach i podziwiać to, co powstało... Ale do rzeczy: zadanie polega na wyznaczeniu najbardziej prawdopodobnej lokalizacji nerki prawej i nerki lewej. Używając farb do twarzy (takich dziecięcych), pisaka do białych tablic lub kredki do powiek wyznacza się na plecach wolontariusza położenie wyrostków kolczystych 11 i 12 kręgu piersiowego. To ułatwi zlokalizowanie żebra 11 i 12. Warto też zaznaczyć obustronnie grzebień biodrowy.

Więcej informacji na rycinach z kolekcji University of Minnesota:

http://msjensen.cehd.umn.edu/webanatomy_archive/Images/Urinary/default.htm


Myślę, że większość z Was będzie zdziwiona, jak wysoko położone są nerki!


Modele anatomiczne
Niewielka kolekcja zdjęć modeli anatomicznych dostępna jest na fanpejdżu bloga Anatomiczny

Układ moczowy - repozytorium plastików


Cynaderki
Kiedy już teoretycznie opanujemy materiał dotyczący nerek warto zaopatrzyć się w... świńskie nereczki u rzeźnika (najbliższego). To jedna z najlepszych pomocy dydaktycznych. Warto przyjrzeć się powięzi nerkowej, naczyniom krwionośnym, miedniczce nerkowej i moczowodowi. Można spróbować oddzielić tę powięź od kory nerki. Można spróbować oszacować, czy nerka jest prawa czy lewa. Jedną nerkę warto przekroić w płaszczyźnie czołowej, a drugą w płaszczyźnie poprzecznej i spróbować się dopatrzeć kory i rdzenia.
Koszt tego zadania to ok. 2zł.

Układ oddechowy - ryciny.

Po mini-atlasie anatomicznym kończyny górnej i kończyny dolnej prezentuję kolejny mini-atlas dotyczący układu oddechowego.





Ryciny pochodzą z dwóch "starożytnych" podręczników z początku wieku XX. Ale są jak najbardziej aktualne! Może technika wykonania wygląda trochę "oldskulowo", jednak nie umniejsza to ich wartości merytorycznej. Powiem nawet, że przewyższają wiele współczesnych rycin w zakresie precyzji wykonania.Korzystając z możliwości technicznych można je raz jeszcze ożywić i uczynić użytecznymi.

Zbiór ten nadaje się do wydrukowania i własnoręcznego oznaczania.

Get Body SMART!

Anglojęzyczna zawartość Internetu dotycząca anatomii jest znacznie bardziej rozbudowana niż nasza rodzima. I to na różnych poziomach: od bardzo ogólnych do niesłychanie zaawansowanych. Dzisiaj chciałbym zaprezentować anglojęzyczny atlas, który przypaść może do gustu maturzystom oraz wszystkim, którzy poszukują podstawowej wiedzy anatomicznej.

POZIOM:1

Anatomiczny dla licealisty

System SCHOLARIS przestał działać w dawnej formie - wszystkie linki niestety nie działą. Strona w trakcie reorganizacji. Teraz należy cierpliwie poczekać i zobaczyć w co przekształci się ta strona.

Dzisiaj wreszcie polski kurs e-learningowy. To dowód, że ciekawe elektroniczne materiały edukacyjne powstają także u nas. Program może być niektórym znany z materiałów dostępnych na płycie CD razem z podręcznikiem do biologii wydawnictwa Nowa Era. Materiały mogą się także przydać wszystkim nauczającym biologii w liceum.


POZIOM: 1


Wybrałem tematy neurobiologiczne poruszane w liceum dostępne w serwisie Scholaris.pl.






BUDOWA UKŁADU NERWOWEGO






CZYNNOŚCI NEURONU
SYNAPSA


RECEPTORY
OKO


To także ciekawe doświadczenie - zobaczyć poziom licealny i porównać go do tego, co wymagane jest na studiach.
Patrząc z punktu widzenia przygotowania programów to zawierają te elementy, które prawdziwy e-learning zawierać powinien. Mają obrazy, animacje, filmy, dźwięk i co najważniejsze są interaktywne. Liczba ćwiczeń jest tu spora i są one na różnym poziomie. Czyli same oczywistości... A jeżeli to takie oczywiste, to dlaczego nie ma polskiego kompleksowego programu (przynajmniej nie znam) do studiowania anatomii na poziomie wyższym?

Rozwinięcie serca i immunologia

Tym razem temat z zakresu anatomii czynnościowej - cykl pracy serca, czy jak nazywają to fizjolodzy: rozwinięcie serca. Co prawda klasycznie temat poruszany jest na zajęciach z fizjologii, ale zgodnie z zasadą nauczania praktycznego warto połączyć anatomię i fizjologię w jeden kompleks. I dlatego prezentuję to na blogu anatomicznym.

POZIOM: 2

Wiem, wiem - trochę to pokrętne tłumaczenie... 
Program wart jest uwagi mimo tego, że wygląda trochę (bardzo) oldskulowo. Nie ma się co dziwić - został wydany ponad 10 lat temu. A i tak jest zaskakująco nowoczesny (albo... jesteśmy jeszcze daleko w tyle).

--> Miłosz (dzięki!) zwrócił uwagę na to, że obecnie już wiemy, że nie ma specyficznych dróg rozchodzenia się impulsów pomiędzy węzłem zatokowo-przedsionkowym a przedsionkowo komorowym. Są one zaznaczone w pierwszej prezentacji, jednak warto być świadomym tego, że w rzeczywistości ich nie ma. 

Fizjologia skurczu serca:

Cykl pracy serca:

Regulacja ciśnienia krwi

To tylko ułamek możliwości strony Interactive Physiology. Cały program to 10 działów szczególnie użytecznych dla wzrokowców i słuchaczy. Ale zawarte w nim ćwiczenia również mają być atracyjne dla "dotykaczy". Dodatkowo cały tekst można pobrać w formie notatki (plik pdf) co szczególnie ważne jest dla "czytaczy".

---> jeżeli jeszcze nie zrobiłeś testu VARK - to zrób go koniecznie teraz. I proszę o wpisy w komentarzach z wynikami testu! Jest to dla mnie Bardzo ważne! (z naciskiem na duże B)

Zaletą programu jest to, że w dowolnym czasie możesz odszukać interesujący Cię fragment i odtworzyć go jeszcze raz. A jak czegoś nie zrozumiesz - to poszukac w książkach i jeszcze raz starać sie ogarnąć daną partię materiału.

Cały program dostępny jest na stronie twórców A.D.A.M.. Koszt ok. 150$ lub bezpłatnie jako dodatek do podręcznika Human Anatomy and Physiology Kohen i Marieb.

Na deser jeszcze jedna strona demonstarcyjna tego programu: Układ Immunologiczny. Żartobliwe, ale skuteczne podejście do tematu.
Oczywiście nie jest to immunologia szczegółowa - ale też i nie jest to celem programu. Z zalożenia mam być to proste wyjaśnienie najważniejszych koncepcji, dzięki czemu więcej czasu pozostaje na prawdziwe, dogłebne studiowanie. 
Życzę miłej (i skutecznej) eksploracji!

Wirtualny pacjent

Anatomia jest podstawowym przedmiotem w naukach medycznych. To truizm, ale studiowanie jej bez powiązania klinicznego może doprowadzić do nagromadzenia nadmiaru szczegółów i przeteoretyzowania. Trendem we współczesnej dydaktyce medycznej jest łączenie, już na początkowych latach studiów, anatomii z praktyką kliniczną. Można powiedzieć, że nie ma co uczyć praktycznych rzeczy, dopóki dobrze nie nauczy się teorii - to możliwe, ale bardzo klasyczne podejście do kwestii dydaktyki. Trend w dydaktyce anatomii jest taki, aby od samego początku pokazywać (udowadniać), że dana struktura jest ważna, a uczenie nie jest "sztuką dla sztuki", która może przydać się "kiedyś tam w przyszłości" lecz ma konkretne znaczenie praktyczne.

Uczyć praktycznie
Nauczanie od samego początku powiązane z praktyką. Świetnie obrazuje to rycina z książki Teaching for better learning wydanej dla prowadzących zajęcia dla przyszłych praktyków przez WHO.
Oczywiście można uczyć budowy mikroskopu na specjalnych zajęciach, na których po kolei zostaną wszystkie jego części, a następnie zgrabnie zaklasyfikowane przez prowadzącego do części optycznych i mechanicznych. Lepiej jednak dać studiującemu mikroskop i na bieżąco omawiać jego budowę oraz funkcje z nimi związane. Z takich zajęć słuchacz (i dotykacz) z pewnością wyniesie więcej, gdyż nie tylko słucha ale i doświadcza... No bo kto (o zdrowych zmysłach) jest w stanie wyobrazić sobie tubus, nie widząc wcześniej mikroskopu?
Można także chodzić na dwuletni kurs pływania, na którym pierwszy rok poświęcony jest na tzw. teorię, a drugi na wykorzystywanie jej w praktyce. Na pierwszym roku uczysz się podstaw pływania, oglądasz relację z najlepszych zawodów sportowych, potrafisz "na wyrywki" i "rano, wieczór, we dnie, w nocy" wymienić 10 stylów pływackich, ale... nie byłeś ani razu na basenie. A na drugim roku od samego początku jesteś rzucany na najgłębszą wodę.

A czyż nie lepszym jest kurs dwuletni, na którym na pierwszym roku na początku pływasz z deską w brodziku? Dopiero potem przechodzisz do dużego basenu. A na drugim doskonalisz swoje umiejętności?

Podczas obu kursów nauczysz się pływać, lecz który uznasz za lepszy?

Sekcje i operacje
Oczywiście studentowi pierwszego roku nie daje się do rąk żywego (jeszcze wówczas) pacjenta - to (nawet dla takiego liberała jak ja) zbyt daleko posunięty optymizm... Ale z powodzeniem można mu dać tzw. wirtualnego pacjenta, czyli komputerową symulację rzeczywistości, z natury rzeczy bardzo uproszczoną. I to już na pierwszym roku.
Jak to wygląda i działa? Zacznę od sekcji:


No dobrze, to był żart! Ale... podobało się?

Teraz już konkret:
Operacja kolana

I każdy, nawet na pierwszym roku, może przeprowadzić osobiście taką operację w trakcie której podejmuje konkretne decyzje. A najwiekszą wartościa takiego rozwiązania jest uczenie się nieświadome. W potocznym języku nazywa sie to biegłością. To wiedza i umiejetności, których nie wkuwasz - a je posiadasz. To bardzo dobry sposób uczenia się dla "dotykaczy" (z testu VARK).

Anatomia układu ruchu - kości, więzadła, stawy, mięśnie człowieka

Dziś niespodzianka przede wszystkim dla studiujących fizjoterapię. Dla nich najważniejszym działem anatomii jest oczywiście anatomia układu ruchu. Znajomość mianownictwa kości, mięśni, więzadeł, stawów jest podstawą dla pozostałych przedmiotów na tym kierunku studiów, a co ważniejsze jest podstawą bycia profesjonalistą. Oczywiście można wykonać masaż bez znajomości nazw mięśni, ich przyczepów oraz unerwienia, ale... wówczas jest to tylko znachorstwo. Profesjonalista wie jak poprawnie nazwać dany element, zna mechanikę mięśni oraz wiedzę swoją potrafi zastosować do konkretnego przypadku. To, co napisałem jest truizmem, ale myślę, że warto to powtórzyć. Słów kilka także o uczeniu się i "uczeniu się".


POZIOM: 2
POZIOM: 3

Główne naczynia krwionośne kończyny górnej

Naczynia krwionośne kończyny górnej - zarówno tętnice jak i żyły przedstawione w postaci prostych schematów. Aby te schematy rzeczywiście ożyły sugeruję zagrać w grę nazywającą się "Droga wesołej krwinki". Grać w nią można w towarzystwie osób muszących również przyswoić sobie wiedzę z układu krążenia.

POZIOM: 1
POZIOM: 2

Osteologia - atlas

Dzisiaj do dyspozycji oddaję, a właściwie przekazuję ryciny pochodzące z podręcznika Wernera Spalteholza  wydanego w roku 1861. Czy z aż tak starych rycin można się uczyć anatomii? Oczywiście! Ewolucja układu kostnego człowieka nie zaszła w jakiś szczególnie wyraźny sposób. Ryciny te robione były w czasach, kiedy ludzie mieli więcej czasu (relatywnie oczywiście), co powoduje, że są bardzo szczegółowe. Moja ingerencja polegała na wymazaniu nazw oraz usunięciu kreseczek. Wszystko po to, aby otrzymać "czystą" rycinę na której każdy może zaznaczyć to co mu się podoba w sposób jaki mu odpowiada.
POZIOM: 1
POZIOM: 2
POZIOM: 3

Anatomia układu ruchu - mapa myśli

Studiując anatomię bardzo często pojawia się pytanie: czego tak naprawdę muszę się nauczyć? Co jest ważniejsze, a co mniej ważne? Bardzo dobrym narzędziem pokazującym stopień szczegółowości są tzw. "mapy myśli". W programie www.mindomo.com można stworzyć anatomię układu ruchu. Mapę współtworzy Miłosz Zajączkowski (szkielet osiowy).

Klasyfikacja postów

Postanowiłem klasyfikować posty, aby ułatwić czytelnikom dotarcie do odpowiedniego poziomu szczegółowości notatek. Wyróżniłem 6 poziomów (albo bardziej obrazowo 6 stopni głębokości wiedzy). Im wyższy numer tym głębsza jest Twoja wiedza. Ale nie warto zaczynać od poziomu 4. Lepiej prześledzić elementy, które są na niższym poziomie, aby uzyskać bardziej ogólny obraz. Klasyfikacja jest jak najbardziej subiektywna.

Łopatka

Łopatka scapula jest moją ulubioną kością. Nie do końca wiem dlaczego, może dlatego, że właśnie od niej zaczynałem uczyć się szkieletu. Zapraszam do obejrzenia filmiku szkoleniowego o łopatce. Jakiś uduchowiony byłem nagrywając go... ;)

POZIOM: 3

Trójwymiarowy człowiek - Visible Body

Zawsze zazdrościłem ludziom, którzy bezproblemowo widzieli obrazy w trójwymiarze i nie mieli kłopotów z umieszczaniem obiektów w przestrzeni. Statystycznie lepsi w tej kwestii są mężczyźni, a umiejętności takie jak posługiwanie się mapą czy projektowanie architektoniczne są tego wyrazem. Mimo, że umiem posługiwać się mapą to mojemu mózgowi jeszcze daleko do zdolności mistrzowskiego posługiwania się trójwymiarem. Rozumiem więc, że nie każdy jest w stanie rozpoznać czy na rycinie przedstawiona jest łopatka lewa czy łopatka prawa. Dla osób pozbawionych zdolności widzenia przestrzennego zrozumienie przebiegu naczyń i nerwów oraz ich wzajemnych stosunków topograficznych to prawdziwa makabra. Wielkim ułatwieniem przy uczeniu się anatomii może być program Visible Body.

Anatomy and Physiology Revealed 2.0

Fotograficzne atlasy anatomiczne mają tę przewagę nad rysunkowymi, że lepiej oddają rzeczywistość. Starannie wykonane zdjęcia, możliwość samodzielnej eksploracji ciała ludzkiego, możliwość odsłuchania poprawnej wymowy angielskiej struktur anatomicznych, animacje fizjologiczne, zbiór zdjęć radiologicznych i histologicznych oraz możliwość wykonywania testów to znak, że mamy przed sobą bardzo dobre dzieło. A takim niewątpliwie jest Anatomy & Physiology Revealed 2.0

Fiszki czyli flashcards



Fiszki (z ang. flashcards) to dwustronnie drukowane karty, na których z jednej strony znajduje pytanie, a na odwrocie odpowiedź. To ciekawe narzędzie do uczenia się/nauczania anatomii, niestety nie rozpowszechnione jeszcze na polskim rynku księgarskim. Fiszki anatomiczne zazwyczaj wyglądają trochę inaczej, gdyż z jednej strony znajduje się rycina anatomiczna natomiast z drugiej krótki opis najważniejszych struktur oznaczonych na niej.